Van jongs af aan verzamel ik al. Voornamelijk met spullen.

Tegenwoordig doe ik dat met foto’s, gelukkig, want dat neemt een stuk minder

ruimte in beslag.

 

De toevallige dood is tegenwoordig mijn muze. Elk dood dier wat ik tegenkom fotografeer ik met een door mij opgelegde beperking van een aantal regels. Zo moeten de lijnen die zich op de achtergrond bevinden, recht zijn en moet het dier rechtop in beeld liggen.

Op deze manier de schoonheid van deze dood laten zien. Een dier wat niet meer leeft kan door deze regels voor mij schoonheid worden.

Ik laat me daarnaast leiden door de dingen die ik tegenkom en vind in het dagelijkse leven. Daarbij neem ik in mijn dieren serie niet de moeite om de nare dingen te verbloemen.

Voor mij is in deze serie ook de dood en de vergetelheid belangrijk. Ik ben daarbij bezig met de schoonheid van deze dingen. De werkelijkheid van de dood en de vergetelheid laten zien.

 

Het zoeken, vinden en fotograferen voor controle en een kick. Ik kan intens blij worden van een dood dier dat ik nog niet in mijn verzameling heb. Een beetje morbide voor velen waarschijnlijk. De controle is voor mij een houvast, ik heb de controle doordat ik fotografeer met precisie, regels en heb het zelf in de hand.

 

 

Dide Hemmelder